Heerlijk mooie kussens

Binnenkort kan je in Lazuli komen leren naaien. Met de hand is al een hele tijd niet meer aan de orde, het gaat nu allemaal met de naaimachine. Ik kan me herinneren dat het zo makkelijk leek maar, als ik dan eindelijk begon te werken met zo’n prachtig machientje (waar ik trouwens nogal lang voor heb moeten sparen) ging het in  eerste instantie met mij aan de haal. Het duurde een tijdje tot ik mijn ongeduld kreeg afgestemd op mijn naaimachine’s”overcapaciteiten”. Alle steken een keertje uitproberen, alle voetjes en vooral mijn geduld niet verliezen als ik midden in een naad geen draad meer had op mijn onderspoeltje enz. Het resultaat is dat als ik nu achter mijn naaimachine zit het altijd een heerlijk weerzien is. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alles zomaar lukt want er is natuurlijk ook nog dat patroon waar je je aan moet houden. Mijn vrijheid die ik soms met de patronen neem resulteren niet altijd in wat ik  in gedachten had, maar dat is alleen mijn fout en kan ik (al zou ik het soms wel willen) niet meer op mijn naaimachine “steken”.

Dus ik ging op zoek naar iets waar beginnende naaisters een heerlijk gevoel aan overhouden. Trouwens niet alleen een gevoel want in dit geval ook een heel mooi kussen waarbij ze zowel de techniek van het patroonsnijden en het naaien op een naaimachine zo onder de knie zullen krijgen. Een project waar je ook niet meteen een hele week over doet om het af te maken, op een paar uurtjes is het gepiept. Voor de ene waarschijnlijk wat langere uurtjes als voor de ander maar dat maakt toch helemaal niet uit, het eindresultaat is een superleuk ding waar je zo mee kan uitpakken naar iedereen toe.

Uit de oude doos

Een oude blikken doos staat al jaren bij me thuis in de kast. Het is de knopendoos van m’n oma, zij is er al een tijdje niet meer maar die doos wel. Een heel leven lang verzamelde ze de mooiste knopen in haar lege koffieblik.  Ik zocht alle gelijken uit en was daar uren zoet mee. Bewonderde de verzamelde schatten en voelde elk hun verleden.

Wat ik ook duidelijk voelde was hun verlangen weer mee te mogen spelen in het wonder van creatie. Na nog vele uren van uitzoeken wist ik het… op een kaartje… en zie hoe mooi ze nu liggen te wachten tot iemand ze weer een keertje mooi zal vinden. Iedereen heeft denk ik wel ergens een verzamelbakje voor “verloren” knopen, een vat vol herinneringen. Mijn oma’s herinneringen vervat in een hele collectie knopen gaan terwijl ik er mee bezig ben aan de haal met mijn herinneringen en toveren slag op keer weer een glimlach in mijn gedachten. Een fijne dame die ik op deze manier weer een stukje betrek in wat ik doe en ben.

Een dankbare terugblik op wat zij was en nog steeds is voor me.