101 Dingen

101 dingen wil ik wel doen vandaag. Dat was gisteren ook het geval en zal ook blijken te zijn morgen. Alleen krijg ik niets gedaan! Sommige dagen ben ik bezig van het begin tot het einde en gaat het allemaal heel vlot. Al een tijdje echter is het een ware opgave om alleen nog maar de dingen te ordenen in mijn hoofd. Lentemoeheid? Bestaat dat ding dan echt? Bah, ik kijk nochtans zo uit naar terug een beetje licht en warmte, naar het groene (trouwens volgens velen de kleur van het nieuwe modeseizoen en altijd al mijn lievelingskleur geweest) dat de natuur voor lange tijd verborgen hield. Dus het eerste deel van het woord “lentemoeheid” kan toch echt niet de oorzaak zijn. Het deel moeheid voel ik in alle delen van m’n lichaam. Zelf mijn gedachten zijn sloom en onuitvoerbaar. Ik kan het van mezelf niet geloven, het is helemaal niet zoals ik normaal ben. De omstandigheden rondom mij doen natuurlijk ook nog een duit in het zakje. Zal je maar zien dat ik net nu de domste dingen uitvoer als ik een patroontje aan het tekenen ben, moet ik tijdens mijn werk aan de computer wel tien keer omgaan met het feit dat internetverbinding er de brui aan geeft en breien… zo wijs ben ik wel om uit de buurt van elk project te blijven. Mijn koppigheid is vaak spelbreker, want dan ga ik toch aan de slag met om het even wat om het schuldgevoel van het niets doen te ontlopen met als resultaat een frustratie van hier tot ginder omdat het niet lukt. Mja, er zijn zo van die dagen waar in een zetel hangen met een boek een zeer aanlokkelijke gedachte blijkt te zijn.

Dus aan allen die de 101 dingen eventjes aan de kant kunnen zetten wens ik een heerlijke, verkwikkende luie zeteldag toe! Ik ben nog wel eventjes bezig met 1 ding en dat is er achter komen hoe ik die andere 100 moet aanpakken.

Heerlijk mooie kussens

Binnenkort kan je in Lazuli komen leren naaien. Met de hand is al een hele tijd niet meer aan de orde, het gaat nu allemaal met de naaimachine. Ik kan me herinneren dat het zo makkelijk leek maar, als ik dan eindelijk begon te werken met zo’n prachtig machientje (waar ik trouwens nogal lang voor heb moeten sparen) ging het in  eerste instantie met mij aan de haal. Het duurde een tijdje tot ik mijn ongeduld kreeg afgestemd op mijn naaimachine’s”overcapaciteiten”. Alle steken een keertje uitproberen, alle voetjes en vooral mijn geduld niet verliezen als ik midden in een naad geen draad meer had op mijn onderspoeltje enz. Het resultaat is dat als ik nu achter mijn naaimachine zit het altijd een heerlijk weerzien is. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alles zomaar lukt want er is natuurlijk ook nog dat patroon waar je je aan moet houden. Mijn vrijheid die ik soms met de patronen neem resulteren niet altijd in wat ik  in gedachten had, maar dat is alleen mijn fout en kan ik (al zou ik het soms wel willen) niet meer op mijn naaimachine “steken”.

Dus ik ging op zoek naar iets waar beginnende naaisters een heerlijk gevoel aan overhouden. Trouwens niet alleen een gevoel want in dit geval ook een heel mooi kussen waarbij ze zowel de techniek van het patroonsnijden en het naaien op een naaimachine zo onder de knie zullen krijgen. Een project waar je ook niet meteen een hele week over doet om het af te maken, op een paar uurtjes is het gepiept. Voor de ene waarschijnlijk wat langere uurtjes als voor de ander maar dat maakt toch helemaal niet uit, het eindresultaat is een superleuk ding waar je zo mee kan uitpakken naar iedereen toe.

Uit de oude doos

Een oude blikken doos staat al jaren bij me thuis in de kast. Het is de knopendoos van m’n oma, zij is er al een tijdje niet meer maar die doos wel. Een heel leven lang verzamelde ze de mooiste knopen in haar lege koffieblik.  Ik zocht alle gelijken uit en was daar uren zoet mee. Bewonderde de verzamelde schatten en voelde elk hun verleden.

Wat ik ook duidelijk voelde was hun verlangen weer mee te mogen spelen in het wonder van creatie. Na nog vele uren van uitzoeken wist ik het… op een kaartje… en zie hoe mooi ze nu liggen te wachten tot iemand ze weer een keertje mooi zal vinden. Iedereen heeft denk ik wel ergens een verzamelbakje voor “verloren” knopen, een vat vol herinneringen. Mijn oma’s herinneringen vervat in een hele collectie knopen gaan terwijl ik er mee bezig ben aan de haal met mijn herinneringen en toveren slag op keer weer een glimlach in mijn gedachten. Een fijne dame die ik op deze manier weer een stukje betrek in wat ik doe en ben.

Een dankbare terugblik op wat zij was en nog steeds is voor me.

 

Man versus breivirus

zo moet het worden

Twee maal, op donderdag en zaterdag, komen de “breidames”. Ik ben ze zo gaan noemen en samen vormen ze de breigroep.

Elk hebben ze één of meerdere breiprojecten op naald staan en tussen de steken door is het een gezellige bende met een gezellige babbel. We leren veel van elkaar en de “trics en tips” vliegen dan ook in het rond. We kunnen het ook niet laten superblij en trots te zijn voor elkaar als één van de projecten definitief van de naalden komt. Het mag dan wel voor kleinkind, manlief of vriendin zijn dat het werd gemaakt, deze moeten op ontvangst wachten tot het truitje, sjaal, muts of wat dan ook door de hele breigroep is gezien en geprezen. Heerlijk is dat!

 En nu vraag ik je…kan je het mijn man kwadelijk nemen ook te willen  breien? Het willen kunnen is al een tijdje aan de praat, het effectief leren met naald en garen ook  en het opgeven evenzeer. Ik blijf echter geloven dat het kan en elke keer hij vraagt of hij dit patroon zou kunnen omzetten in het echte werk ben ik de eerste om te zeggen…. Dus een paar dagen geleden was een muts uit één van mijn vele breitijdschriften de hit.  De voorbereidingen zijn gemaakt want “sl, M1, SSK, purl and knit en yo ” moeten wel wat duidelijker. Hij ziet het gelukkig nog steeds als haalbaar en daarmee zijn de eerste stappen gezet naar de eerste man in de breigroep. Stiekem hoop ik nog meer van hen te kunnen overhalen zich te laten besmetten met dat heerlijk creatieve virus dat breien is.

Zonder fout

 

Ik begon er een tijdje geleden aan maar met niet veel verwachtingen van mijn kunnen. In het verleden al wel pogingen gedaan tot het breien van een “ingewikkeld” patroon maar de herhaaldelijke fouten (en geknoei) werden mijn frustratie-beheersing iets te veel.

Dus project in de mand, met “foert-projecten”, liggen een heel aantal van die dingen. Naargelang die (gelukkig niet te grote) mand vol geraakt begint mijn vastberadenheid de kop op te steken en … ik begon er dus zoals gezegd nog een keertje aan en dit is het resultaat.

Trots kan ik ook achter de titel staan, ik glunder helemaal.

Gebreid garen breien

Ik ben weer maar eens in de wolken want vanmorgen kon ik een doos openmaken met daarin “made in Peru”. Zomaar in een winkeltje in Mechelen, het haalt in één klap de wereld binnen.

Breigaren met een ietsje meer, alleen omdat het al in een ketting is gebreid. Ik duik tussen de heerlijke kleuren met mijn gedachten en ben al aan het bedenken hoe het er uit zal zien op breinaalden nummer 10.

Ik probeer het zelf eerst met in het achterhoofd dat dit wel eens een heerlijke brei-ervaring zou kunnen zijn voor beginnende kinderhandjes. Mijn dochtertje van 8 is er in ieder geval al helemaal weg van. Haar project ; een poncho. 

 

Voor de eerste keer

Voor de eerste keer sinds ik de winkel heb … besloot ik er eens goed in te vliegen met de solden. Alle kleding aan 50% … en ik wist niet zeker of mijn gevoel ook niet nog maar 50% zou zijn met deze beslissing. Het is een kwestie van loslaten en daar ben ik eerlijk gezegd niet altijd zo goed in geweest. Het valt me echter minder zwaar dan verwacht, ik kijk en zie het gesnuister, het hopen op nog de juiste maat, het vergelijken en het passen en de blije gezichten als dit allemaal op zijn plaats valt. Het is dus 100% ok en ook ik kan genieten van mijn nieuwe verworvenheid, namelijk “loslaten”.